Funkcja genu i białka
CBL koduje ligazę ubikwitynową E3. To enzym, który przenosi ubikwitynę z innych enzymów na białka docelowe. Ubikwityna działa jak etykieta, a jej znaczenie zależy od tego, ile i jakich cząsteczek przyłączono. Część oznaczonych białek rozkłada proteasom. Receptory z błony komórkowej po oznaczeniu przez CBL są wciągane do wnętrza komórki, w endosomach sortowane i rozkładane głównie w lizosomach. Na początku łańcucha CBL ma domenę wiążącą ufosforylowaną tyrozynę. Dzięki niej rozpoznaje wiele aktywnych białek sygnałowych, w tym receptory z aktywnością kinazy tyrozynowej.
Według NCBI Gene CBL ogranicza w ten sposób wiele szlaków przekazywania sygnału. Zmiany w CBL znajduje się w nowotworach krwi, między innymi w ostrej białaczce szpikowej.
Rola w szlaku RAS/MAPK
Receptor czynnika wzrostu po pobudzeniu włącza RAS przez SOS1 i SHP2. CBL oznacza taki aktywny receptor ubikwityną. Receptor trafia przez endosomy do lizosomu i tam zostaje rozłożony, zamiast wrócić na powierzchnię komórki, przez co sygnał wygasa. Zmiany w CBL opisane w rasopatiach zaburzają to znakowanie, przez co sygnał RAS wymyka się spod kontroli.
Rodzaje opisanych zmian
W 2010 roku dwie grupy badaczy opisały dziedziczne zmiany w CBL u dzieci z cechami przypominającymi zespół Noonan. W jednej pracy zmiany znaleziono u czterech osób lub rodzin spośród 365 osób, u których wcześniej nie wykryto przyczyny. Były to zmiany sensu w domenie RING albo w łączniku między nią a domeną wiążącą kinazy tyrozynowe. Zaburzały ubikwitynację receptorów i rozregulowywały sygnał RAS. Obraz kliniczny był zmienny, także w obrębie jednej rodziny.
Druga praca opisała zaburzenia wzrastania, opóźnienie rozwoju, wnętrostwo i skłonność do młodzieńczej białaczki mielomonocytowej (JMML). U części dzieci białaczka cofnęła się samoistnie, ale później pojawiło się zapalenie naczyń. W komórkach białaczki zdrowa kopia CBL była utracona.
GeneReviews wymienia zespół związany z CBL w diagnostyce różnicowej zespołu Noonan. Opisuje go jako zmienny obraz ze stosunkowo częstymi objawami neurologicznymi, skłonnością do JMML, rzadkimi wadami serca, słabszym wzrastaniem i wnętrostwem. Nie każde dziecko ze zmianą w CBL ma wszystkie te cechy.
Zmiany somatyczne w CBL, obecne tylko w komórkach nowotworu, nie świadczą o chorobie dziedzicznej. Opisanych osób z dziedziczną zmianą jest wciąż niewiele.