Funkcja genu i białka
NRAS koduje białko błonowe z rodziny RAS. Ma własną, słabą aktywność rozkładania GTP. Włącza je czynnik wymiany nukleotydów guaninowych (np. SOS1), a wyłącza białko aktywujące GTP-azę (GAP).
Według NCBI Gene białko krąży między aparatem Golgiego a błoną komórkową. O tym, gdzie się znajduje, decyduje przyłączanie i odłączanie reszty kwasu palmitynowego. Przyłącza ją w aparacie Golgiego kompleks ZDHHC9-GOLGA7, a odłączają inne enzymy, m.in. białka z rodziny ABHD17.
Rola w szlaku RAS/MAPK
NRAS działa w szlaku tak samo jak KRAS i HRAS. Szlak uruchamiają czynniki wzrostu, cytokiny i hormony docierające do komórki. Aktywne białko wiąże kinazy RAF i przekazuje sygnał dalej do MEK i ERK. Na końcu aktywna kinaza ERK przechodzi do jądra komórkowego i zmienia odczytywanie genów, od których zależą podziały, różnicowanie i przeżycie komórek.
Rodzaje opisanych zmian
Dziedziczne zmiany w NRAS są rzadką przyczyną zespołu Noonan: według GeneReviews odpowiadają za mniej niż 1% przypadków. Wszystkie opisane zmiany wykrywa się sekwencjonowaniem. Mechanizm to wzmocnienie funkcji. GeneReviews nie podaje dla NRAS zależności między wariantem a objawami o znaczeniu klinicznym.
Zmiany w NRAS mają też związek z nowotworami krwi. Według GeneReviews zmiany w NRAS, KRAS i NF1 rozregulowują szlak RAS/MAPK u około 40% dzieci z młodzieńczą białaczką mielomonocytową (JMML). NCBI Gene wymienia ponadto związek NRAS z autoimmunologicznym zespołem limfoproliferacyjnym. GeneReviews zaznacza natomiast, że poza zespołem Noonan nie są znane inne choroby wywołane dziedzicznymi zmianami w NRAS.
Zmiany somatyczne w NRAS są częste w nowotworach, między innymi w raku odbytnicy i raku pęcherzykowym tarczycy. GeneReviews zaznacza, że leżą one w innych miejscach genu niż dziedziczne zmiany powodujące zespół Noonan. Wynik badania guza i wynik badania krwi oznaczają więc co innego: zmiana znaleziona tylko w guzie nie jest dziedziczna.