Karta wariantu

RAF1 p.Ser257Leu

NM_002880.4: c.770C>T

Co zmienia się w DNA i w białku

W genie RAF1 (transkrypt NM_002880.4), w pozycji 770 sekwencji kodującej, cytozyna zmienia się w tyminę. W kinazie CRAF w pozycji 257 seryna zostaje zastąpiona leucyną. To zmiana sensu.

Klasyfikacja w ClinVar

Wariant ma numer VCV000013957 i klasyfikację patogenny. Ocenę wydał zespół ekspertów ClinGen ds. rasopatii 3 kwietnia 2017 roku (trzy gwiazdki w ClinVar), dla zespołu Noonan. Laboratoria zgłaszały go też jako przyczynę zespołu Noonan typu 5 i zespołu LEOPARD typu 2, czyli dawnej nazwy zespołu Noonan z mnogimi plamami soczewicowatymi.

Eksperci wzięli pod uwagę cztery rzeczy. Wariant powstał prawdopodobnie de novo u co najmniej dwóch chorych. Leży w obszarze genu, w którym zmiany chorobotwórcze są częste. Brakuje go w bazach populacyjnych. Badania czynnościowe wykazały jego wpływ na białko.

Mechanizm

W pracy z 2007 roku zmiany RAF1 znalezione w zespole Noonan zwiększały aktywność kinazy i aktywację ERK w komórkach. To wzmocnienie funkcji.

Opisane cechy i zależności genotyp-fenotyp

W tej samej pracy osoby ze zmianami w domenie CR2 białka miały przerostową kardiomiopatię, a osoby ze zmianami w domenie CR3 jej nie miały. Grupa liczyła dziesięć osób. Kilka zgłoszeń w ClinVar również opisuje kardiomiopatię przerostową u nosicieli tego wariantu.

GeneReviews opisuje dwie osoby z p.Ser257Leu, u których w niemowlęctwie wystąpiło śmiertelne nadciśnienie płucne. Przegląd zespołu Noonan z mnogimi plamami soczewicowatymi wymienia ten wariant jako uznany przez amerykańską FDA. GeneReviews dla zespołu Noonan podaje, że przerostowa kardiomiopatia występuje u około 85% osób z wariantem w RAF1, wobec 18% w całej grupie z zespołem Noonan. Nie opisuje natomiast zależności między poszczególnymi wariantami RAF1 a przebiegiem choroby, na której można by oprzeć opiekę.

Te obserwacje są powodem do starannej kontroli serca, ale nie przesądzają o przebiegu u danego dziecka.

Dziedziczenie

Autosomalne dominujące. Opisane przypadki to głównie zmiany, które prawdopodobnie powstały de novo. Osoba z wariantem przekazuje go każdemu dziecku z prawdopodobieństwem 50%.

Źródła

  1. ClinVar VCV000013957: NM_002880.4(RAF1):c.770C>T (p.Ser257Leu)
  2. Razzaque MA i wsp. Germline gain-of-function mutations in RAF1 cause Noonan syndrome. Nat Genet 2007
  3. GeneReviews: Noonan Syndrome (Roberts AE, rewizja 4.12.2025)
  4. GeneReviews: Noonan Syndrome with Multiple Lentigines (aktualizacja 30.06.2022)

Ostatnia aktualizacja: 13 listopada 2026.

Tekst opracowano na podstawie powyższych źródeł i czeka na weryfikację lekarza specjalisty.

Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem.