Funkcja genu i białka
KRAS koduje małą GTP-azę, białko działające jak przełącznik. Z przyłączonym GDP jest wyłączone, z GTP włączone. Samo białko powoli rozkłada GTP i tak się wyłącza, a białka GAP, na przykład neurofibromina, ten proces przyspieszają. Przez alternatywne składanie powstają dwie formy białka, różniące się końcowym fragmentem.
KRAS jest znany przede wszystkim z onkologii. Pojedyncza podmiana aminokwasu może trwale go włączyć, a takie zmiany somatyczne często występują w raku trzustki, jelita grubego i płuca.
Rola w szlaku RAS/MAPK
KRAS stoi w centrum szlaku. Nad nim działają SOS1 i SHP2, które pomagają go włączyć, oraz neurofibromina, która go wyłącza. Pod nim są kinazy RAF, MEK i ERK. Każda zmiana, która utrzymuje KRAS dłużej w stanie aktywnym, wzmacnia sygnał w całej kaskadzie.
Rodzaje opisanych zmian
Dziedziczne zmiany w KRAS opisano w 2006 roku u pięciu osób z zespołem Noonan (warianty p.Val14Ile, p.Thr58Ile i p.Asp153Val) i u jednej osoby z zespołem sercowo-twarzowo-skórnym (p.Pro34Arg). Wszystkie powstały de novo. Białka z wariantami p.Val14Ile i p.Thr58Ile słabiej rozkładały GTP i gorzej reagowały na białka GAP.
GeneReviews przypisuje KRAS poniżej 5% przypadków zespołu Noonan i poniżej 2% przypadków zespołu CFC. Badania biochemiczne z 2011 roku podzieliły dziedziczne warianty KRAS na pięć grup o różnych właściwościach. Cztery z nich wyraźnie różnią się od wariantów nowotworowych. To może tłumaczyć, dlaczego obraz kliniczny przy zmianach w KRAS bywa tak różny.
Zmiany nowotworowe w KRAS dotyczą głównie kodonów 12, 13 i 61. Według GeneReviews to inne warianty niż te, które powodują zespół CFC. Zmiana w guzie nie oznacza choroby dziedzicznej.
Zmiany aktywujące KRAS obecne tylko w części komórek ciała (mozaikowość) opisano w lipomatozie mózgowo-czaszkowo-skórnej (ECCL). To wrodzona choroba ze zmianami skóry, oka i mózgu, w tym tłuszczakami wewnątrz czaszki i kanału kręgowego.