Funkcja genu i białka
LZTR1 początkowo uznano za czynnik transkrypcyjny, bo jego budowa przypominała białka wiążące DNA. Później okazało się, że białko znajduje się w aparacie Golgiego i należy do rodziny BTB-kelch. Białka z tej rodziny współpracują z kompleksem CUL3, który przyłącza do innych białek ubikwitynę. Ubikwityna to znacznik, który zwykle kieruje białko do rozkładu albo zmienia jego miejsce w komórce.
HGNC umieszcza gen w prążku 22q11.21. NCBI Gene podaje szerszy zapis 22q11.1-q11.2. NCBI Gene podaje też, że delecja tego genu może mieć związek z zespołem DiGeorge’a.
Rola w szlaku RAS/MAPK
W pracy z 2018 roku wykazano, że LZTR1 łączy się z głównymi białkami RAS i bierze udział w ich ubikwitynacji. Gdy LZTR1 nie działał, KRAS był słabiej znakowany ubikwityną, częściej siedział w błonie komórkowej, a szlak MAPK był bardziej aktywny. LZTR1 jest więc hamulcem szlaku działającym na poziomie samego RAS.
Rodzaje opisanych zmian
Według GeneReviews zmiany w LZTR1 odpowiadają za około 8% przypadków zespołu Noonan. Ten gen wyróżnia się tym, że choroba może być dziedziczona na dwa sposoby:
- dominująco, gdy wystarcza zmiana w jednej kopii genu. Są to zmiany sensu, które według badań z 2019 roku zmieniają powierzchnię domeny kelch rozpoznającą białka docelowe, a stabilność białka pozostaje prawidłowa. Efektem jest silniejszy sygnał RAS/MAPK po pobudzeniu komórki;
- recesywnie, gdy zmienione są obie kopie, po jednej od każdego z rodziców. Takie warianty zwykle zaburzają powstawanie białka, jego trwałość albo umiejscowienie w komórce.
Inne, zwykle unieczynniające zmiany w jednej kopii LZTR1 wiążą się ze schwannomatozą, czyli skłonnością do mnogich guzów osłonek nerwów. Według GeneReviews mogą też dawać same plamy kawowe na skórze. To inne choroby niż zespół Noonan, choć dotyczą tego samego genu, dlatego wynik badania LZTR1 warto omówić z genetykiem klinicznym.