Funkcja genu i białka
BRAF koduje kinazę z rodziny RAF. Kinaza przenosi grupę fosforanową na inne białko i w ten sposób je włącza. BRAF działa na reszty seryny i treoniny. Według NCBI Gene białko reguluje szlak MAPK/ERK, od którego zależą podziały komórek, ich różnicowanie i wydzielanie.
Somatyczne zmiany w BRAF, najczęściej wariant p.Val600Glu, występują w czerniaku, raku tarczycy, raku jelita grubego i innych nowotworach. Według GeneReviews takiego wariantu nie opisano jako zmiany dziedzicznej w rasopatiach.
Rola w szlaku RAS/MAPK
Aktywny RAS przyciąga kinazy RAF do błony komórkowej. Tam BRAF fosforyluje MEK1 i MEK2, a one z kolei ERK1 i ERK2. Aktywne ERK przechodzą do jądra i zmieniają odczytywanie genów.
Rodzaje opisanych zmian
Według GeneReviews zmiany w BRAF odpowiadają za około 75% przypadków zespołu sercowo-twarzowo-skórnego (CFC). Prawie wszystkie wykrywa się sekwencjonowaniem, opisano tylko jedną delecję. Są to głównie zmiany sensu albo małe delecje bez przesunięcia ramki odczytu. Według GeneReviews prowadzą do silniejszej aktywacji szlaku i fosforylacji ERK1 i ERK2. W badaniach laboratoryjnych wiele z nich zwiększało aktywność samej kinazy BRAF, ale część miała ją osłabioną, mimo że przekazywanie sygnału w szlaku było zaburzone.
Wariant p.Gln257Arg GeneReviews wymienia jako najczęstszy u osób z zespołem CFC. Przegląd nie podaje zależności między poszczególnymi wariantami BRAF a objawami, które miałyby znaczenie kliniczne.
Zmiany w BRAF opisano też u osób z rozpoznaniem klinicznym zespołu Noonan (poniżej 2% przypadków) i u dwóch osób z zespołem Noonan z mnogimi plamami soczewicowatymi. Autor przeglądu CFC uważa jednak, że chorobotwórczy wariant w BRAF wyznacza z definicji zespół CFC. Różnice w nazewnictwie wynikają z tego, że obrazy kliniczne tych zespołów częściowo się pokrywają.
Zmiany somatyczne w BRAF występują w około 8% nowotworów, a także w łagodnych znamionach, polipach jelita grubego i histiocytozie z komórek Langerhansa. Dotyczą one tylko tkanki guza i nie są dziedziczone.